Verdriet
Vorige week donderdag kwam onze zoon vrolijk terug van school, tijdens de handvaardigheid was per ongeluk het brandalarm afgegaan. Meneer P kwam toen om het glaasje te vervangen en dit had wat gemopper opgeleverd en toen was het brandalarm nog een keer afgegaan. Meneer P moest toen sprinten naar de telefoon om de brandweer te vertellen dat het loos alarm was.
Fijn onze zoon heeft (net als vele andere kinderen) een goed contact met Meneer P, zou goed zelfs dat ze vorig jaar met de kerstviering samen overlegt hadden en besloten hadden een rode stropdas te dragen. Ook moesten er dezelfde schoenen komen als meneer P heeft.
Het bericht wat we vorige week vrijdag kregen was dan ook een mokerslag. Meneer P was op donderdagavond gaan wandelen en is hierbij aangereden. Hij lag in het ziekenhuis maar het ging niet goed.
Zaterdag kregen we mail van school waarbij we het droevige nieuws kregen dat Meneer P overleden was, 41 jaar oud, vrouw en 2 kinderen achterlatend.
Onze zoon is boos, heel boos en als we eerlijk zijn, zijn wij ook boos heel boos. Je blijft je afvragen hoe kon dit gebeuren, maar ja dat weten ze dus niet. De 5 puzzelstukjes (wie-wat-waar-wanneer-hoe) kunnen we niet allen invullen en de kans is heel groot dat dit ook nooit zal gebeuren. Daardoor blijft dit voor onze zoon niet af te sluiten.
Gisteren leek het wat beter met hem te gaan, hij had in het afscheidsboekje wat geschreven. Ja totdat er een rubberlaars op zijn pad kwam die vakkundig en met heel veel woede door de gang gesmeten werd.
Morgen is hij vrij, hij wil niet vrij zijn en het is een vrije dag met een dikke zwarte rand. Morgen wordt Meneer P begraven en hij is vrij omdat alle leerkrachten naar de begrafenis gaan van hun directeur Meneer P. Een man die zo goed was in zijn vak, die alle kinderen gewoon bij naam kende (en dat is best veel omdat er 3 scholen onder hem vielen), iemand die altijd en overal een oplossing voor zocht, die niet vraagt naar de diagnose van een kind of zijn tekortkomingen , maar een man die naar een foto van je kind vroeg en naar zijn karakter en goede kanten, die ook altijd die goede kanten bleef belichten al had het kind zich nog zo laten gaan.
Rust zacht Meneer P
Fijn onze zoon heeft (net als vele andere kinderen) een goed contact met Meneer P, zou goed zelfs dat ze vorig jaar met de kerstviering samen overlegt hadden en besloten hadden een rode stropdas te dragen. Ook moesten er dezelfde schoenen komen als meneer P heeft.
Het bericht wat we vorige week vrijdag kregen was dan ook een mokerslag. Meneer P was op donderdagavond gaan wandelen en is hierbij aangereden. Hij lag in het ziekenhuis maar het ging niet goed.
Zaterdag kregen we mail van school waarbij we het droevige nieuws kregen dat Meneer P overleden was, 41 jaar oud, vrouw en 2 kinderen achterlatend.
Onze zoon is boos, heel boos en als we eerlijk zijn, zijn wij ook boos heel boos. Je blijft je afvragen hoe kon dit gebeuren, maar ja dat weten ze dus niet. De 5 puzzelstukjes (wie-wat-waar-wanneer-hoe) kunnen we niet allen invullen en de kans is heel groot dat dit ook nooit zal gebeuren. Daardoor blijft dit voor onze zoon niet af te sluiten.
Gisteren leek het wat beter met hem te gaan, hij had in het afscheidsboekje wat geschreven. Ja totdat er een rubberlaars op zijn pad kwam die vakkundig en met heel veel woede door de gang gesmeten werd.
Morgen is hij vrij, hij wil niet vrij zijn en het is een vrije dag met een dikke zwarte rand. Morgen wordt Meneer P begraven en hij is vrij omdat alle leerkrachten naar de begrafenis gaan van hun directeur Meneer P. Een man die zo goed was in zijn vak, die alle kinderen gewoon bij naam kende (en dat is best veel omdat er 3 scholen onder hem vielen), iemand die altijd en overal een oplossing voor zocht, die niet vraagt naar de diagnose van een kind of zijn tekortkomingen , maar een man die naar een foto van je kind vroeg en naar zijn karakter en goede kanten, die ook altijd die goede kanten bleef belichten al had het kind zich nog zo laten gaan.
Rust zacht Meneer P
Reacties
Een reactie posten